Um áburðarefnin

Í óræktuðu landi hérlendis er yfirleitt skortur á næringarefnum. Við ræktun er bætt úr þessu með áburðargjöf. Næringarefni sem koma að verulegu leyti með tilbúnum áburði eru efni eins og köfnunarefni (N), kalíum (K) og fosfór (P). Kalsíum (Ca) þarf oft að nota, en notkun þess er þó verulega háð jarðvegsgerð. Brennistein (S) hefur í auknum mæli þurft að nota á þurrlendisjarðveg og frekar þar sem úrkoma er lítil. Yfirleitt er talið að magnium (Mg) skorti ekki við tún- og grænfóðurrækt, þó er þetta eitt þeirra efna sem getur farið að skorta við langvarandi ræktun. Þá getur reynst nauðsynlegt að bera bór (B) á rófur og kál og í stöku tilvikum á kartöflur.


Hvað á að bera mikið á?

Erfitt er að finna hina einu réttu áburðarnotkun því að áburðarþörf er misjöfn eftir jörðum og jafnvel túnspildum og þeim gróðri sem verið er að bera á. Þá hljóta atriði eins og áburðarverð, árferði, túnstærð, nýting búfjáráburðar o.fl. að ráða einhverju um notkunina. Eins er rétt að taka tillit til áburðargjafar undanfarandi ára.
Við val á áburðarskömmtum er sjálfsagt að styðjast við eftirfarandi hjálpargögn:

Efnagreiningar á jarðvegi     Tilraunaniðurstöður     Efnaástand uppskeru     Eigin reynslu og annarra

Áburðarsalar árið 2011

Fóðurblandan hf. 

Skeljungur hf. 

Sláturfélag Suðurlands svf.

Búvís

Lög og reglugerðir